گاهی اوقات دیدن یک فیلم یا خواندن یک کتاب آن چنان تاثیری بر روی انسان می گذارد که توصیفش کار دشواری است،گاهی اوقات فیلم هایی هستند که دیدنشان حس خوشایندی را درونت زنده می کند

نمی دانمstander را دیده اید یا نه؟داستان فیلم در سال1967اتفاق می افتد در ژوهانسبورگ آن جا که سیاه پوستان آفریقای جنوبی خسته از تبعیض، فریاد "مرگ بر زمین دار" را سر می دهند و یک صدا آزادی نلسون ماندلا رهبرشان را خواستارند و در این میان پلیس سفید پوست وظیفه شناسی به نام آندره استندر هست که به دستور مافوقش بر معترضان آتش می گشاید و گلوله اش قلب جوان سیاه پوستی را می شکافد اما stander نمی تواند همانند سایرین بی تفاوت از کنار این کشتار بی رحمانه عبور کند و به دنبال یافتن اطلاعاتی در مورد پسر مقتول و خانواده اش می رود از مقامش که فرماندهی نیروهای سرکوب کننده ی معترضان است کناره گیری می کند و دچار یک کشمکش درونی می شود و دیالوگی که چند بار تکرار می شود این است"چرا آن هایی که نباید بمیرند می میرند؟و پاسخ سکوت است سکوت"

Stander به بانک ها دستبرد می زند فقط برای اینکه سیستم را به چالش بکشاند و گاهی پول سرقت شده را به کودک سیاه پوستی می بخشد که کنار خیابان روزنامه می فروشد.

نقطه ی اوج فیلم آن جاست که stander در یک، بار که مخصوص سیاه پوستان است پدر مقتول را پیدا می کند و می گوید:پدر!من گناه بزرگی در حق شما مرتکب شدم ،من پسرت را کشتم و آن قدر زیر ضربات مرد سیاه پوست می ماند که توان مرد سیاه پوست تمام می شود و می رود

فیلم می رود، بقیه ی داستان زندگی stander را روایت می کند اما من همین جا توی همین صحنه مانده ام و فکر می کنم انسان ماندن چقدر سخت و البته چقدر دل چسب است

مدام توی ذهنم داستان فیلم را با داستان کشورم(در این مدت بعد از انتخابات )مقایسه می کنم و دلم می خواهد داستان را از نگاه آن کسی که بر روی مردم کشورش آتش گشوده است ببینم همان که جانی را ستانده است،دلم می خواهد ببینم مانند stander هنوز آن قدر انسان مانده است ،هنوز آن قدر شرف دارد که حداقل دچار تردید شده باشد یا نه؟