حکم صادر شد

تا ابد چشمهایم حق دیدن نور را ندارند

و لبهایم برای همیشه به هم دوخته خواهند ماند

دیگر چشمهایم٬نگرانی و علاقه را از چشمها نخواهند خواند

و لبهایم داستان درد آدم ها را نخواهند گفت

همراهم را خاموش کردم تا دیگر همراهی ام نکند

کتابم را به مردی هدیه دادم تا دور ساندویچ هایش بپیچد

اما چه کنم ٬دریچه ی ذهن و پنجره ی اتاقم را

که نمی توانم ببندمشان٬هیچ کس نمی تواند

حتی زندان هم روزنه ای هر چند کوچک

به سوی رهایی دارد

نمی توانم پرپر شدن شقایق را در دست باد ببینم و

به لبخندی سرد اکتفا کنم

نمی توانم شکستن بال پرنده ای را ببینم و

به بازی روزگار بخندم

نمی توانم دوستی هایم را در میان مشتی دروغ٬تهمت

و ریا خدشه داربیابم

نمی توانم به دلهای ساده ی آدمها بخندم و هالو بخوانمشان

نه هرگز!من نه می خواهم و نه می توانم  بی تفاوت باشم

من یک انسانم  با وجودی سرشته از احساس

کتابم را از آن مرد پس می گیرم

پنجره را  باز می کنم ٬پرده را کنار می زنم تا افکار مشوشم را

عطر دل انگیز بهار سامانی بدهد

 به تمام همسفران راه زندگیم شاخه گلی هدیه  می دهم

و قلک قلبم را از تمام احساسات خوب پر می کنم