برای خاتمی که روزی مردی بود که با اسب در باران آمد

مادری برای دلبندش املا می گوید،عزیزم بنویس

آن مرد آمد،آن مرد با اسب آمد،آن مرد با اسب در باران آمد

کودک چشمان منتظرش را به دهان مادر می دوزد و می گوید:مامان نقطه بگذارم سر خط

اما مادر انگار حرف هایش را نمی شنود در عرض چند دقیقه  حوادث چند سال در برابر چشمانش رژه می رود و یاد آن روز می افتد که روزنامه را دستش گرفته بود و خوانده بود آن مرد آمد...و می دانست خاتمی خواهد آمد شاید این همان اسب سوار باران دیده باشد

آن مرد آمده بود با یک دنیا رویای قشنگ،آرزوهای رنگی مثل جعبه ی مداد رنگی دختر کوچکش ،لبخندی روی لبان مادر جان گرفت شاید رویاهای زنانه ی او هم داشت جان می گرفت با آن سیدی که همیشه لبخند به لب داشت همه جا آبی بود،سبز،صورتی،یاسی

ناگهان کسی مداد سیاه را برداشت و با خشم و بغضی فروخورده  روی تمام دفترهای نقاشی رنگ شب پاشید مرد اسب سوار ایستاده بود و نگاه می کرد رویاها یکی یکی جان می باخت مثل آدم هایی که یکی یکی و به گناه این که نگاهشان به دنیا رنگ روشنی داشت جان  می باختند و اسب سوار بی حرکت ایستاده بود نه تاخت وتازی،نه شمشیر کشیدنی،نه...فقط سکوتی که زجرآور بوددل مردم ایران مثل یک آسمان ابری بود گرفته و بغض آلود ،شاید مرد ،اسب،باران همه هیچ بود...

با اسبش به این سو وآن سو می تاخت وهمچون پیکی  پیام صلح را می رساند و می گفت باید به تمدن ها فرصت گفتگو بخشید

اما دیگر دل خیلی از مردم با او صاف نمی شد انگار که رویای مردم را نیمه کاره رها کرده بود آخر هم به مردمش نگاه کرد او هم دلش گرفته بود وگفت:من اسب سوار نیستم من تدارکاتچی بازی اسب سوارانم

اما امروز روز جدیدی است شاید خاتمی می آید که رویای نیمه کاره را تمام کند شاید هم ....

مادر گفت:نقطه سر خط