فصل سرد

13 آبان اداری!

shokofeieandoh — Fri, 06 Nov 2009 21:21:18 GMT

ساعت دارد به 10 نزدیک می شود

صدای نخراشیده ای از بلندگوی اداره بلند می شود "همکاران عزیز! لطف درب اتاق ها را بسته و جهت شرکت در راهپیمایی 13آبان،روز بزرگ استکبار ستیزی در جلوی درب اداره حضور به هم رسانید."

من(البته توی دلم) :آخ جون! وسایلمو جمع و جور کنم، برم خونه! تا باشه از این ستیزه جویی های الکی!(از یه طرف هر ثانیه پیام ،ما دست بوسیم ، به اوباما دامت برکاته! می دیم از طرف دیگه صبح تا شب توی گوش ملت می خونیم ما پرچم دار مبارزه با استکباریم)

رئیسم(االبته ایشون بلند فرمودند چون از خانواده ی معظم شهدا هستند): گور پدر همه تون!(ببخشید ،اینو دقیقا خودشون فرمودند) خاک برسرتون،تا کی می خواید به این گربه رقصونی ها ادامه بدید؟من 100 سال نمیام

من(توی دلم ) :خدایا! یعنی باید وسایلمو بزارم سر جاش!

همکار اتاق اونوری:آقای مهندس!تشریف نمیارید؟ بریم یه چند تا مرگ بر این و اون بگیم به جاش ماموریت حساب میشه ها! نمیاید؟

همکار اتاق اینوری: من علاقه دارم در این راهپیمایی حضور داشته باشم اما کار ارباب رجوع ها مونده،شرمنده ام

رئیس اداره(اتو کشیده،عصا قورت داده) به همراه آبدارچی پلاکارد به دست هنوز منتظرند!

سیاه مشق...

shokofeieandoh — Sun, 25 Oct 2009 21:33:18 GMT

اضطرابی شیرین

جان می گیرد

میان لحظه ها

آن گاه

که روی برگ برگ

دفتر تنهایی

سیاهی

چشمان تو را

مشق می کنم

هر دم از این باغ بری می رسد...

shokofeieandoh — Mon, 28 Sep 2009 12:23:18 GMT

من به این اصل اعتقاد دارم که انجام هر کاری در این جهان حس می خواهد مخصوصا اگر این کار درس خواندن باشد.این روزها یک جا نشستن و درس خواندن برایم بسیار مشکل شده است البته وقتی مادرم طوری نگاهم می کند که یاد ناظم خط کش به دستمان می افتم، احساس می کنم درس خواندن نباید کار زیاد سختی هم باشد!

از آن جا که من اصولا انسان تنبلی هستم حتی به مخیله ام هم خطور نمی کند که کسی بتواند 7ساعت در روز درس بخواند حالا فکرش را بکنید کسی پیدا شده که مشغول تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد است آن هم در دانشگاه جهانی شاهرود! آن هم از نوع شبانه اش و من باب نصیحت به یک انسان تنبل می گفت:زمانی که برای کنکور کارشناسی ارشد درس می خوانده ساعت مطالعه اش در روز 17 ساعت بوده است! فکرش را بکنید 17 ساعت یک بند درس بخوانی(من که افسردگی گرفتم )

حالا این انسان تنبل کلی با خودش کلنجار رفته که بیاید یک نگاهی به این کتاب های فلک زده بیاندازد شاید حس درس خواندن کم کم خودش مجبور به آمدن ،بشود! جامعه شناسی سازمان ها (لازم است عرض کنم از آن جا که کتاب فروش اصل کتاب رانداشت بعد از اینکه کلی در وصف انسانیت مدیحه سرایی کرد نسخه ی کپی شده ای از کتاب را داد) را دستش گرفته وتقسیم بندی های آگوست کنت را می خواند غرق مطلب شده که یک دفعه می بیند کتاب به شکل بسیار ناگهانی از صفحه ی 18 به صفحه ی 34 رسیده است !حتما صلاح دانسته که به نظریات هربرت اسپنسر و امیل دورکیم(دورکهایم) وقعی ننهد

خدا پدر حسن نراقی را بیامرزد با این کتاب سراسر حقیقتش ،که به راستی جامعه شناسی خودمانی آیینه ی تمام نمای ما ایرانی هاست،آخر یکی نیست بگوید:بابا جان! از همه چی دزدی از کتاب هم دزدی؟!

حالا خدا رحم کرد درجه ی تنبلی من خیلی زیاد نیست! ولی مطمئنم اگر کسی که درجه ی تنبلیش یک سلسیوس از من بالاتر است با همچین مصیبتی رو به رو می شد حتما ترک تحصیل می کرد

انسانم آرزوست

shokofeieandoh — Tue, 22 Sep 2009 23:26:18 GMT

گاهی اوقات دیدن یک فیلم یا خواندن یک کتاب آن چنان تاثیری بر روی انسان می گذارد که توصیفش کار دشواری است،گاهی اوقات فیلم هایی هستند که دیدنشان حس خوشایندی را درونت زنده می کند

نمی دانمstander را دیده اید یا نه؟داستان فیلم در سال1967اتفاق می افتد در ژوهانسبورگ آن جا که سیاه پوستان آفریقای جنوبی خسته از تبعیض، فریاد "مرگ بر زمین دار" را سر می دهند و یک صدا آزادی نلسون ماندلا رهبرشان را خواستارند و در این میان پلیس سفید پوست وظیفه شناسی به نام آندره استندر هست که به دستور مافوقش بر معترضان آتش می گشاید و گلوله اش قلب جوان سیاه پوستی را می شکافد اما stander نمی تواند همانند سایرین بی تفاوت از کنار این کشتار بی رحمانه عبور کند و به دنبال یافتن اطلاعاتی در مورد پسر مقتول و خانواده اش می رود از مقامش که فرماندهی نیروهای سرکوب کننده ی معترضان است کناره گیری می کند و دچار یک کشمکش درونی می شود و دیالوگی که چند بار تکرار می شود این است"چرا آن هایی که نباید بمیرند می میرند؟و پاسخ سکوت است سکوت"

Stander به بانک ها دستبرد می زند فقط برای اینکه سیستم را به چالش بکشاند و گاهی پول سرقت شده را به کودک سیاه پوستی می بخشد که کنار خیابان روزنامه می فروشد.

نقطه ی اوج فیلم آن جاست که stander در یک، بار که مخصوص سیاه پوستان است پدر مقتول را پیدا می کند و می گوید:پدر!من گناه بزرگی در حق شما مرتکب شدم ،من پسرت را کشتم و آن قدر زیر ضربات مرد سیاه پوست می ماند که توان مرد سیاه پوست تمام می شود و می رود

فیلم می رود، بقیه ی داستان زندگی stander را روایت می کند اما من همین جا توی همین صحنه مانده ام و فکر می کنم انسان ماندن چقدر سخت و البته چقدر دل چسب است

مدام توی ذهنم داستان فیلم را با داستان کشورم(در این مدت بعد از انتخابات )مقایسه می کنم و دلم می خواهد داستان را از نگاه آن کسی که بر روی مردم کشورش آتش گشوده است ببینم همان که جانی را ستانده است،دلم می خواهد ببینم مانند stander هنوز آن قدر انسان مانده است ،هنوز آن قدر شرف دارد که حداقل دچار تردید شده باشد یا نه؟

بوسه ی مرگ

shokofeieandoh — Sun, 20 Sep 2009 23:09:18 GMT

توی کوچه باد می آید

صدای کلاغ ها

ساز شومی را کوک کرده است

و چشم های من

که بر پیکر در ثابت مانده است

توی کوچه باد می آید

مردی قدم هایش را تند می کند

وبرگ های چنار پیر

تسلیم اراده ی باد می شوند

توی کوچه باد می آید

صدای شلیک گلوله ای

با ترس کلاغ ها همراه می شود

و سمفونی مرگ را می نوازد

توی کوچه باد می آید

اما توی چشم های من

دیگر اثری از انتظار نیست

توی کوچه باد می آید

چشم های من قاب تصویر مردی است

که گناهش گفتن یک کلمه بود

نه!

توی کوچه باد می آید

تمام وجودم لبریز تنفر

پدر خوانده ایست

که در انتظار بوسه ی مرگ هم نماند

من ،خاله جون شدم!

shokofeieandoh — Fri, 04 Sep 2009 23:13:18 GMT

روزها پشت سر هم می گذرند اما نمی دانم چرا این نا امیدی که بعد از انتخابات توی زندگی ام سبز شده(نا امیدی هم که سبز باشد! نوبر است)خیال خشکیدن ندارد مدام ریشه می دواند تناور می شد دیگر امانم را بریده است ،انگار نمی توانم به زندگی سابق برگردم به همان روال عادی ،به همان زندگی تکراری

مدام با خودم می گویم نباید نا امید شد اگر نا امید شدی یعنی پاک قافیه را باخته ای یعنی می شود آنچه نباید بشود،این روزها برای رهایی از این نا امیدی با توصیه ی مادرو دوستانم پناه برده ام به دنیای بچه ها و ایمان دارم برای ساختن فردا باید از امروز شروع کرد،یکی از اتاق های خانه یمان شده محل دیدار من با بچه ها ،من هم شده ام خاله یشان البته به قول خودشان خاله جون! و مدام با خودم می گویم دنیای کودکی ما با دنیای این ها یک کهکشان فاصله دارد ،حرف هایشان ،نگاهشان،هوش شان و...برایم از شرک و پرنسس فیونا ،سیندرلا،زیبای خفته و..می گویند و مدام می پرسند خاله جون! تو اینا رو دیدی؟برایم از اتاق شان،عروسک هایشان ، دوست هایشان و پدر و مادرهایشان می گویند هر چند دنیایشان خیلی عجیب است اما هنوز هم پسربچه ها احساس می کنند دخترها موجوداتی ضعیف هستند و این از آن چیزهایی است که من درباره اش برایشان حرف می زنم درباره ی اینکه همه ی انسان ها محترمند و جنسیت نباید مسئله ی مهمی باشد ،توی دفترهایشان می نویسم تا می توانی کتاب بخوان هیچ چیز به اندازه ی دانستن کمکت نخواهد کرد ،برایشان از مهربانی،دوستی، صداقت، انسانیت و همه ی چیزهای خوب می گویم با هم نقاشی می کشیم ،داستان می خوانیم ،شعر می خوانیم ،موسیقی های شاد گوش می دهیم و می رقصیم

هر چند گاهی سوال هایی می پرسند که من جوابشان را نمی دانم یا نمی توانم در حد دانسته های یک کودک بیان کنم اما همیشه می گویم از پرسیدن نترسید ،نگذارید سوال هایتان توی ذهنتان خاک بخورد بپرسید

ومن به فردا امیدوار می شوم به فردایی که اینان خواهند ساخت

من ایمان دارم که برای تغییر در فضای جامعه باید از خودمان شروع کنیم تغییرات از پایین است که می تواند ثبات داشته باشد جامعه ی مدنی را افرادی خواهند ساخت که نیاز به بودنش را احساس کرده و برای ساختنش تلاش کنند، تغییرات از بالا که توسط دولت ها انجام می شود نمی تواند خواست ملتی را که سالهاست دنبال رسیدن به دموکراسی است برآورده کند(چنان که تجربه ی دولت اصلاحات این را ثابت کرد هر چند نباید قدم های خوبی را که در این سالها برداشته شد کتمان کرد ، باید به آگاهی رسید و حرکت کرد)

در حاشیه:این روزها کتاب "یقه سفیدها"نوشته ی محمد قوچانی را می خوانم سطری درونش یافتم که حیفم آمد شما نخوانید

"جنس مطالبات تندروان در ایران با جنس مطالبات مردم ایران بسیار متفاوت است و تنها یک تغییر موقعیت تند سیاسی(شبیه کودتا) می تواند این دو را (به جبر) بر هم منطبق کند"

برای مهسا امر آبادی و تمام مادران دربند سرزمینم

shokofeieandoh — Sun, 23 Aug 2009 09:15:18 GMT

دیروز/ من بودم/ تو بودی/ وقصه ی شیرین زندگیمان

امروز/ من هستم/ تو دوری/ یکی هست/ نشان روزهای عاشقانه ی با هم بودنمان

برایت از امروز می گویم امروز که نمی دانم چندمین روز از کدامین ماه است،چه فرقی می کند اما توی تقویم من یک روز دیگر به روزهای دلتنگیم افزوده شد،می دانم که باور می کنی دلتنگی دست ها و بی قراری چشم هایم را،دلم برای خانه یمان ،خانه ی من و تو و حالا خانه ی این کوچولویمان یک ذره شده است .

دلتنگی هایم را با کوچولویمان تقسیم می کنم و برایش از دیروز می گویم و از فردا اما از امروز...نه،هیج نمی گویم ،نمی خواهم شنیدن قصه ی امروز شیرینی فردا را به کامش تلخ کند

گاهی می ترسم،می شکنم،گریه می کنم ودلم پر می شود از دلتنگی شانه هایت...

امروز یکی آمده بود یکی از همان ها که نیامدنشان را آرزو می کنم ،خندید،گفت:اعتماد ملی هم توقیف شد،حرف تازه ای نداری؟ نمی دانستم باید باور کنم یا نه، زل زده بود به من ،آن قدر با آن چشم های گستاخش نگاهم کرد که نفسم بند آمده بود گفتم:محمد قوچانی که اینجا باشد چه فرقی می کند بودن یا نبودن اعتماد ملی؟! شما که همه ی چراغ ها را کشتید این یکی هم...

خشمی دوید توی صورتش،ترسیدم،دستانم را گذاشتم روی شکمم،تمام سلول هایم به یاد جنینی بود که در من رشد می کرد

اما او همان طور که در تاریکی آمده بود در تاریکی رفت.حالا من هستم ، دلتنگی های انباشته ام، غصه های تازه ام و این کوچولو که برایش آرزوهای زیادی دارم.

روی دیوار یک خط دیگر می کشم ، یک روز دیگر هم گذشت،برای آمدن فردا صبر می کنم

فردایی که در آن سهم من ،تو ،این کوچولو و تمام فرزندان سرزمینم گلوله ،باتوم، زندان و شکنجه نباشد، فردایی که در آن خبرنگاری یک شغل باشد نه جرم

در حاشیه:

نامه ی مهسا امرآبادی به همسرش را اینجا بخوانید مهسا آنقدر احساسش را زیبا نگاشته که من از اینکه این نوشته را به او ،او که خود زیباترین توصیف را از این لحظاتشان دارد،تقدیم کردم شرمنده شدم

تحریف تاریخ

shokofeieandoh — Thu, 13 Aug 2009 22:04:18 GMT

روزهای بعد از انتخابات را حتما یادتان هست روزهای شوک ،التهاب،درد،ناباوری،سرگشتگی،روزهایی که غم مثل بختک افتاده بود روی لحظه هایمان و رهایمان نمی کرد، روزهایی که فراموش نخواهیم کرد،روزهایی که برای گذراندن لحظه لحظه اش نگران بودیم

اما برخی روایتشان از این روزها چیز دیگری است چیزی که من باورش نمی کنم

تمبر یادبود 22خرداد را دیدید؟دیدید چگونه مقابل چشمهایتان تاریخ را به گونه ای دیگر ثبت می کنند؟قسمتی از این تمبر، ایران بعد از انتخابات را به تصویر کشیده بود همه خوشحال بودند تا چشم کار می کرد شادی بود، هلهله بود ، میان این تمبر جایی برای آن دختر بچه ای که الان پدرش نیست که در آغوشش بگیرد،نبود؛ جایی برای مادران سیاه پوش نبود ،جایی برای هم آغوشی جوانی و مرگ نبود،میان این تمبر کسی دروغ نشنیده بود،کسی دروغ نگفته بود،کسی باتوم نخورده بود،چشم های کسی ازشدت اشک آور نسوخته بود،کسی گم شده ای نداشت ،کسی باز داشت نشده بود،مادری چشم به راه نبود و کهریزک قصه ی تلخی نبود

میان این تمبر همه چیز بود جز آنچه باید می بود ،کسی هست که می خواهد این تمبر را سندی بسازد تا تاریخ را آن گونه که او دوست دارد روایت کند اما نمی داند دروغ گفتن جرات زیادی نمی خواهد اما ثبت کردن دروغ قصه ی دیگری دارد تاریخ در مورد همه قضاوت خواهد کرد

رنگ رخساره خبر می دهد از سر ضمیر

shokofeieandoh — Sun, 02 Aug 2009 15:09:18 GMT

سلام سید جان!

باورت نمی شود کیهان مصور(همان رسانه ی ضرغامی)را که دیدم اشک توی چشم هایم جمع شد یک بار نگاه کردم باورم نشد دوباره نگاه کردم گفتم:این همان سید محمدعلی خودمان است؟!پس چرا انقدر تکیده شده؟چرا چشمه ی لبخندهایش خشکیده؟تنها چیزی که دیدم مردی بود که شانه هایش زیر فشاری جانفرسا بود

سیدجان!قبل از اینکه بپرسم در این مدت به حال و روزت چه آوردند، جواب دادی ،گفتی:بازجویانمان با اخلاق و مودب بودند و من که تمام مدت چشمم به گودی های افتاده زیر چشمت بود گفتم :بله ،"رنگ رخساره خبر می دهد از سر ضمیر"

راستی سید جان!

اینان که نسخه می پیچند و می دهند دست شما که روزی چند بار از رویش بخوانی مبادا یک کلمه پس و پیش بگویی نباید انسان های زیاد باهوشی باشند می دانی چرا؟چون فکر می کنند همه ی آدم ها مثل خودشان اسیر دگم اند، چون برای آنها گوینده ی سخن از خود سخن مهمتر است حرف های خودشان(که اگر خودشان بگویند کسی باورنمی کند) را از زبان تومی گویند اما نمی دانند ما که سید را می شناسیم، وب نوشتهایش را می خوانیم، به نمایششان می خندیم و می فهمیم یا توی زندان آب زیادی خنک بوده یا بازجو زیادی مهربان!

سید جان!

امشب هم باز آمدی که بگویی حرف های دیروزم همه راست بود اما باز هم از درون زندان من منتظرمی مانم تا وقتی آزاد شوی وقتی در وب نوشت ها از اعتقادات امروزت دفاع کردی آن وقت باور می کنم. این را بدان اگر فردا که آزاد شدی با زهم از اعتقادات امروزت دفاع کردی باز هم برای من همان سید دوست داشتنی هستی تمام حرف ما این است که مردم آزادی ابراز اعتقاداتشان را داشته باشند هر چند مخالف ما باشند

سید جان! آزاد شدنتان و آپ شدن وب نوشتها را انتظار می کشیم چشم انتظارمان نگذارید

در حاشیه: صداوسیمای ضرغامی چه جانی می کند برای اینکه نشان دهد میان اصلاح طلبان انشقاق به وجود آمده و برای اینکه ثابت کند این دادگاه نمایشی و فرمایشی قانونی بوده است خب این یعنی قانونی بوده دیگر!!!

آیا از این بلندتر فریادی هست؟

shokofeieandoh — Wed, 29 Jul 2009 20:55:18 GMT

از تصور کردنش هم می ترسم، گفتم : ترس ،حسی که این روزها با تمام وجود درکش کرده ام، از گریستن ترسیده ام ،از فریاد زدن، از خواستن، از نخواستن، از ماندن ، از رفتن آری از همه چیز ترسیده ام.

تصورش سخت است درون یک چهار دیواری تنگ بمانی و هی نگاه کنی ببینی جز تو هیچ کس نیست حتی نور هم نیست ، تاریکی هم نیست نه که نباشد هست اما نه به آن مفهوم که برای دیگران است تو عادت کرده ای به بودنش آنقدر که انگار دیگر نیست.

هوای تازه هم نیست هوا دم کرده است شرجی شرجی آنقدر که نفست به سختی بالا بیاید و هوا پر باشد از بوی خون،بوی دلهره،بوی دلتنگی

اما صدای پایی هست که هی دور می شود و هی نزدیک هم نزدیک شدنش دلهره آور است و هم دور شدنش

با خودت که تنها هستی این ترس لعنتی کمتر است خودت که ترسناک نیستی سالهاست که خودت را می شناسی

آری می شناسی خودت را، احساست را ، عقیده ات را همه ی آن چیزهایی که باعث شد اینجا باشی اینها که ترس ندارد اینها همان چیزهایی ست که تلنگر می زد که می گفت: اینها که می گویند راست نیست ، اینها تلاش مذبوحانه ای است برای راست نمایاندن،تو باید فریاد بزنی فهمیدن را،آنقدر بلند که گوشهایشان را با دستهایشان بگیرند و تو آنقدر فریاد زدی که گوشهایشان را با دستهایشان گرفتند آنقدر که توانشان تمام شد

بریدند، توان آخرشان را گذاشتند توی دستهایشان و این بار آنقدر بر دهانت فشردند تا فریادت در گلو خفه شود

اما این دست های آنها بود که توان ادامه نداشت نه فریادهای تو ،اکنون درون یک چهار دیواری اسیرت کرده اند و نمی دانند که از این بلندتر فریادی نیست